شماره ۳۷ - کو گریه ای که بی خبر از جا برد مرا

کو گریه ای که بی خبر از جا برد مرا
غافل به باغبانی صحرا برد مرا ۱

آن خار بی برم که چمن سایه من است
خس نیستم که قطره ای از جا برد مرا ۲

شرمنده ام ز خضر که چون کعبه نجات
تخت روان آبله پا برد مرا ۳

هرگز ندیده است کسی وصل در فراق
دل پیش اوست گریه به هر جا برد مرا ۴

کردم خیال یار و شدم محو خود اسیر
آیینه ای مگر به تماشا برد مرا ۵