این متن شعری عرفانی است که از عشق و سودای یار سخن می‌گوید. شاعر با زبانی پراحساس و پر از استعاره، از عشق الهی و جذبه‌های روحانی می‌سراید. او از یار می‌خواهد که بیاید و او را از خود برهاند، از عشقی می‌گوید که مانند آتش است و جان را می‌سوزاند، و از سلطانی سخن می‌گوید که در هر جایی حاضر و ناظر است. شاعر در نهایت اعلام می‌کند که در بستانی سرمست، یار را دیده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعاره‌های پیچیده است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد. همچنین، برخی از عبارات ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم یا سنگین باشد.
شماره ۵۰۷ - بیا، ای یار سودایی، بیا، ای جان سرگردان
ازین سودا خبر داری، ز سودا آیتی بر خوان ۱
بیا، ای جان «الله » خوان، مترس از موج و از توفان
مگر گوهر بدست آری ازین دریای بی پایان ۲
بیا، با فر سلطانی، بیار آن جام روحانی
ز فیض جام «سبحانی »، مرا از خویشتن بستان ۳
بیا، ای عشق سلطان وش، زدی بر جان ما آتش
چه سان آتش؟ از آن آتش، که یک شعله است ازو نیران ۴
ببازم عاقبت جان را، طریق کفر و ایمان را
به پیش زلف و روی او، اگر کفرست، اگر ایمان ۵
بسلطانی رسید این دل، ز سودای تو ورزیدن
زهی سلطان! زهی سلطان! زهی سلطان! زهی سلطان! ۶
بهر جانب که می جویم، تویی حاضر، تویی ناظر
اگر در حضرت واجب، اگر در خطه امکان ۷
ز هر جایی که پرسیدم، همین بشنیدم و دیدم :
ز شوق او مستند، اگر درویش اگر سلطان ۸
اگر پرسند از قاسم که: آن مه را کجا دیدی؟
درین بستان، در آن بستان، درین بستان سرمستان ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
