خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عرفانی از حافظ بیانگر عشق و ارادت شاعر به معشوق الهی است. شاعر تاکید می‌کند که عشق حقیقی را تنها به اهل آن می‌دهد و از نامحرمان پنهان می‌دارد. او از شوق یار سخن می‌گوید و تاکید می‌کند که این موهبت را به هر کسی نمی‌دهد.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌های پیچیده‌ای که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین نیاز به دانش پایه‌ای از ادبیات عرفانی فارسی برای درک کامل معانی دارد.
شماره ۴۸۶ - ما سوز عشق را بدو عالم نمیدهیم
ما سوز عشق را بدو عالم نمیدهیم
ییک جرعه ای ز جام بصد جم نمیدهیم ۱
نامحرمان ز صحبت ما غافلند و ما
این تحفه را بمردم محرم نمیدهیم ۲
با شوق یار خاطر ما خرمست و خوش
ما سور عشق یار بماتم نمیدهیم ۳
افتادگان عشق فقیرند و سوگوار
این جام را بمرد مکرم نمیدهیم ۴
رطلی که کرده ایم مهیا برای یار
آن رطل را بعیسی مریم نمیدهیم ۵
زین جام جان نواز، ک صد حوض کوثر است
یک کاسه را بکعبه و زمزم نمیدهیم ۶
قاسم ز نکتهای تو دارد میان جان
این نکته را بشیخ معمم نمیدهیم ۷
ییک جرعه ای ز جام بصد جم نمیدهیم ۱
نامحرمان ز صحبت ما غافلند و ما
این تحفه را بمردم محرم نمیدهیم ۲
با شوق یار خاطر ما خرمست و خوش
ما سور عشق یار بماتم نمیدهیم ۳
افتادگان عشق فقیرند و سوگوار
این جام را بمرد مکرم نمیدهیم ۴
رطلی که کرده ایم مهیا برای یار
آن رطل را بعیسی مریم نمیدهیم ۵
زین جام جان نواز، ک صد حوض کوثر است
یک کاسه را بکعبه و زمزم نمیدهیم ۶
قاسم ز نکتهای تو دارد میان جان
این نکته را بشیخ معمم نمیدهیم ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۸۵ - این سخن نیست باندازه که من میگویم
گوهر بعدی:شماره ۴۸۷ - ما عشق یار را بدو عالم نمیدهیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
