شماره ۴۸۵ - این سخن نیست باندازه که من میگویم

این سخن نیست باندازه که من میگویم
من نمیگویم اگر چند که من میگویم ۱

خود سخن چیست؟ بگو: قصه اسرار ازل
تو مپندار که من با تو سخن میگویم ۲

خود سخن گوید و خود می شنود، غیر کجاست؟
این سخن را همه جا سر و علن میگویم ۳

دایم از حضرت آن دوست سخن خواهم گفت
چون نگویم؟ سخن از حب وطن میگویم ۴

در سماع فرح عشق تو خوش میباشم
همه در «تن تن تن » در «تن تن » میگویم ۵

سر اسرار ازل را ببیان می آرم
وصف آن گوهر دریای عدن میگویم ۶

برخطا حمل مکن قول من، ای خواجه حکیم
وصف رخساره آن ماه ختن میگویم ۷

بس عجب تشنه لبم، بهر تسلی دایم
سخن از لاله سیراب و سمن میگویم ۸

من چو در لشکر عرفان تو منصور شدم
دایم از واقعه دار و رسن میگویم ۹

پیش یعقوب ز یوسف خبری می آرم
با محمد سخن و یس قرن میگویم ۱۰

چند گویید بقاسم که: سخن فاش مگو
قاسمی را چه گناهست؟ که من میگویم ۱۱