این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که به زیبایی‌های معشوق و تأثیرات عمیق عشق بر جان و دل عاشق می‌پردازد. شاعر از جرعه‌های می، قدح‌ها، و تأثیرات شگفت‌انگیز عشق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که عشق چگونه جهان‌بین و حال آدمی را دگرگون می‌سازد. همچنین، اشاره‌هایی به مفاهیمی مانند جان، دل، شهد، شکر، و جمال معشوق دارد که همگی نمادهایی از عشق الهی یا انسانی هستند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن‌ها ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و استعاره‌های به‌کاررفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارند.
شماره ۳۵۲ - هر کرا جرعه می داد بسر گردانید
هر کرا داد قدح زیر و زبر گردانید ۱
قدحی دیگر از آن جان و جهان میخواهم
هر کرا زان قدحی داد سمر گردانید ۲
بنده آن می صافی دلاویز توام
که مرا در نفسی اهل نظر گردانید ۳
شوری از شیوه شیرین تو در شهر افتاد
عالمی را همه پر شهد و شکر گردانید ۴
روی ما تیرگیی داشت، برویت چو رسید
روی ما را ز خوشی رشک قمر گردانید ۵
همه جا ذکر جمالست و جلالست و کمال
ورق عشق تو هر چند که برگردانید ۶
جان حیات ابدی یافت، دل از هجران رست
هر که جان را بر تیغ تو سپر گردانید ۷
بی دل و دین شد و سرگشته و حیران آمد
هر که از دایره عشق تو سر گردانید ۸
در بیایان تمنای تو گریان شب و روز
قاسم از دیده بسی لؤلؤ تر گردانید ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
