شماره ۲۴۹ - تا که از جور زمان بر جگرم ریش رسد؟

تا که از جور زمان بر جگرم ریش رسد؟
حق بفریاد دل خسته درویش رسد ۱

من ز بیگانه نترسم،که درین راه مرا
هر بلایی که رسد از قبل خویش رسد ۲

یارب،این عشق بلاییست،ندانم چه بلاست؟
هر چه پرهیز کنم تیر بلا پیش رسد ۳

دل،که درحال بلا ثابت و راسخ باشد
چونکه معنیش تمام آمد دعویش رسد ۴

چون نمیرم؟که درین آتش غم میسوزم
تیر هجران تو بر جان غم اندیش رسد ۵

دل و جان را بتو دادیم،هم از روز ازل
راضیم از تو،اگر مرهم،اگر نیش رسد ۶

آتشی بود که در خرمن جانها افتاد
وقت آنست که با قاسم دلریش رسد ۷