شماره ۱۷۵ - بیا، بیا، که مرا با تو نسبت جا نیست

بیا، بیا، که مرا با تو نسبت جا نیست
بیا، بیا، که مرا با تو راز پنهانیست ۱

بحق آن نفسی کز تو زنده شد دل من
که هر دمی که زدم بی تو صید پشیمانیست ۲

بدور حسن تو ایمان بکفر نزدیکست
ز کفر زلف تو یک موی تا مسلمانیست ۳

بیاد دوست دلت گر نه مست و مسرورست
دلش مگوی، که دل نیست خیبر ثانیست ۴

میان گلشن وصلش ز شام تا سحر
نفیر بانگ «اناالحق » صفیر سبحانیست ۵

ز غایبان بگریز و بحاضران پیوند
که جان اهل سعادت بصفوت ارزانیست ۶

عجب مدار که قاسم سخن ز صورت گفت
میان جلوه صورت جمال روحانیست ۷