شماره ۱۲۱ - بگوش سرو چه گفتی؟ که پای کوبانست

بگوش سرو چه گفتی؟ که پای کوبانست
بگوش عقل چه گفتی، که مست و حیرانست ۱

مرا مگوی که: آهسته باش و دم درکش
فغان من همه زان چشم مست فتانست ۲

بیا بکوی خرابات عشق، تا بینی
ز شام تا بسحر نعرهای مستانست ۳

دگر بما ز جفاهای یار قصه مگوی
که خلق او همه لطفست و عین احسانست ۴

هنوز فکر سر و جان خویشتن داری
ز کوی عشق گذر کن، که جای شیرانست ۵

بیا بمجلس عشاق بی نقاب، ای دوست
از آن که روی تو شمعست و عقل پروانست ۶

چو مرگ هیچ کسی را امان نخواهد داد
خنک کسی که دلش با حریف و پیمانست ۷

مرو بپیرو دیوان، که راه تاریکست
بیا، که عشق خدا خاتم سلیمانست ۸

بخرقه خلق و روی زرد ما منگر
کمینه جرعه ما قلزمست و عمانست ۹

ربود جان و دل عاشقان مسکین را
ترا که سرمه بچشمست و زلف در شانست ۱۰

قلم برندی قاسم زدند روز ازل
بیا بگو: بقلم رفته را چه درمانست؟ ۱۱