این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که به بیان حالات دل‌باختگی و دیوانگی عاشق می‌پردازد. شاعر از دل‌هایی می‌گوید که دیوانهٔ معشوق شده‌اند، از جان‌هایی که اسرار الهی را نوشیده‌اند، و از عشقی که جهان را به فتنه و شور کشیده است. او از گذشتن از کعبه و رفتن به سوی می‌خانه سخن می‌گوید و از تحولاتی که در درونش رخ داده است. در نهایت، شاعر از عشق الهی و بی‌قراری‌های ناشی از آن می‌گوید.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربهٔ زندگی دارد. همچنین، برخی از اشارات مانند 'خرقهٔ خلوت ما حلقهٔ زنار شدست' ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم یا نیاز به توضیح داشته باشد.
شماره ۹۰ - دل چه دیدست که دیوانه ی آن یار شدست
جان چه نوشید که پیمانه ی اسرار شدست ۱
فتنه و شور قیامت ز روانها برخاست
مگر از خلوت جان جانب بازار شدست؟ ۲
این همه نعره و فریاد و فغان دانی چیست؟
دوست خود را ز پس پرده خریدار شدست ۳
من چه گویم که چه افتاد دلم را که مدام
کعبه بگذاشته و جانب خمار شدست ۴
چه فتادست و چه بوده است و ندانم که چه شد؟
خرقه ی خلوت ما حلقه ی زنار شدست ۵
صفت عشق تو گفتیم، دل آشفته بماند
کوه صد پاره شد و سنگ با قرار شدست ۶
به دل قاسمی آیا که ببینی جاوید
شکر ارزان شده و قند به خروار شدست؟ ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
