خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از تنهایی و غم خود می‌گوید و از یار می‌خواهد که به او کمک کند و گناهش را بپوشاند. او اعتراف می‌کند که از روی غفلت مرتکب گناه شده و از یار می‌خواهد که مانند ستار، گناهش را بپوشاند.
مفاهیم عمیق عرفانی و درخواست کمک روحی در این شعر، برای درک و ارتباط نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت می‌شود.
شماره ۱۲۸ - بی یار شدم یک نفسم یاری کن
بی یار شدم یک نفسم یاری کن
غمخوار شدم مرا تو غمخواری کن ۱
کردم گنهی ز روی غفلت ظاهر
ستار تویی بیا و ستاری کن ۲
غمخوار شدم مرا تو غمخواری کن ۱
کردم گنهی ز روی غفلت ظاهر
ستار تویی بیا و ستاری کن ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۷ - زینهار که کارها به خود آسان کن
گوهر بعدی:شماره ۱۲۹ - گاهی نزدیک و گاه دورم از تو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
