خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر بیان می‌کند که به خاطر ریا و تظاهر در زندگی، خود را سوزانده و راه فقر را آموخته است. او نه توشه‌ای برای امروز دارد و نه برای فردا، و چشم‌امیدش تنها به بخشش و کرم الهی دوخته شده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن برای کودکان دشوار بوده و مناسب سنین بالاتر است. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و زبان ادبی کلاسیک، فهم آن را برای گروه‌های سنی پایینتر چالش‌برانگیز می‌کند.
شماره ۱۱۲ - ما دلق ریای خویشتن سوخته ایم
ما دلق ریای خویشتن سوخته ایم
تا طرز طریق فقر آموخته ایم ۱
نی توشهٔ امروز نه فردا داریم
چشم از دو جهان بر کرمش دوخته ایم ۲
تا طرز طریق فقر آموخته ایم ۱
نی توشهٔ امروز نه فردا داریم
چشم از دو جهان بر کرمش دوخته ایم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۱ - دنیا که وفایش و بقایش معلوم
گوهر بعدی:شماره ۱۱۳ - تا مشعل دید عیب خامش کردیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
