اشک یتیم

روزی گذشت پادشهی از گذرگهی
فریاد شوق بر سر هر کوی و بام خاست ۱

پرسید زان میانه یکی کودک یتیم
کاین تابناک چیست که بر تاج پادشاست ۲

آن یک جواب داد چه دانیم ما که چیست
پیداست آنقدر که متاعی گرانبهاست ۳

نزدیک رفت پیرزنی کوژپشت و گفت
این اشک دیدهٔ من و خون دل شماست ۴

ما را به رخت و چوب شبانی فریفته است
این گرگ سال‌هاست که با گله آشناست ۵

آن پارسا که ده خرد و ملک، رهزن است
آن پادشا که مال رعیت خورد، گداست ۶

بر قطرهٔ سرشک یتیمان نظاره کن
تا بنگری که روشنی گوهر از کجاست ۷

پروین، به کجروان سخن از راستی چه سود
کو آنچنان کسی که نرنجد ز حرف راست ۸