شماره ۵۸۰ - ز خویش برده مرا چشم باده پیمایی

ز خویش برده مرا چشم باده پیمایی
نگاه بر طرفی رفته و دلم جایی ۱

چسان به کار دگر رو کنم که کس نشنید
به دست دور زمان غیر جام و مینایی ۲

همین نه جور و جفا کار دلبری است و بس
که گاه ناز و عتاب و گهی دل آسایی ۳

رسیده است به جایی نزاکت طبعم
که چون نسیم ز خود می روم به ایمایی ۴

چو تار و پود محبت به عمر پیچیده است
مراست بر سر زلف تو طرفه سودایی ۵

گرفتم آن که نماید جمال خود لیکن
که راست طاقت نظاره ای تماشایی؟ ۶

ز رنگ و خوی تو پیداست هر که را چشم است
که آفتاب نهادی و ماه سیمایی ۷

چه غم ز درد دلم گر خبر نمی گیری
همین بس است که در جمله حال، دانایی ۸

چه مور و پشه که در کارخانهٔ عالم
به کوی عشق ندیدم کم از سعیدایی ۹