شماره ۴۷۷ - ز دست رفتم و امید دستیار ندارم

ز دست رفتم و امید دستیار ندارم
برهنه پایم و منت ز پای زار ندارم ۱

چرا ز باد مخالف دلم غمین گردد
نشسته کشتیم امید از کنار ندارم ۲

منم چو آینهٔ زنگ بسته در این دور
که پوششی به تن خویش جز غبار ندارم ۳

نفس نفس دلم از خویش می کند پرواز
ز دست خویش ولی قوت فرار ندارم ۴

به رنگ زرد خود از گل نمی کشم منت
اگرچه پیش تو چون کاه اعتبار ندارم ۵

چه شکوه ها که ندارم ز دست آن گلرو
ولی به روی گلت طاقت شمار ندارم ۶

چو بلبلی که پر و بال خویش ریخته است
در این چمن پر و [برگی] به شاخسار ندارم ۷

دلم ز غیر چنان پاک گشته است امروز
که خود در این حرم خاص خویش بار ندارم ۸

به یک قرار سعیدا چگونه زیست کنم
منم که در دل خود یک نفس قرار ندارم ۹