خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و غزلی از عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند بهار، سنبل، بنفشه‌زار و دریا، زیبایی یار را توصیف می‌کند و از جفا و ستم نیز گلایه دارد. ابیات پر از استعاره و تشبیه‌های ادبی هستند که احساسات عمیق عاشقانه را نشان می‌دهند.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و ادبیات کلاسیک است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و استعاره‌های به‌کاررفته نیاز به درک ادبی دارند که معمولاً در سنین بالاتر توسعه می‌یابد.
شماره ۴۱۴ - آخر دمید بر رخ جانان، بهار خط
آخر دمید بر رخ جانان، بهار خط
در دور روی یار نمود اعتبار خط ۱
سنبل چسان کشد سر خود در بنفشه زار
از پا فتاد زلف تو در روزگار خط ۲
بر روی خویش تیغ جفا را چه می کشی
مشق ستم مساز پی اقتدار خط ۳
دل چون سفینه می رود از خویشتن که گاه
دریای حسن موج زند در کنار خط ۴
ابرو کمان من، صف مژگان ناز را
بر هم مزن که مورچه پی شد سوار خط ۵
خط بر رخش دمید سعیدا چه گریه است
طوفان نمی برد ز دل کس غبار خط ۶
در دور روی یار نمود اعتبار خط ۱
سنبل چسان کشد سر خود در بنفشه زار
از پا فتاد زلف تو در روزگار خط ۲
بر روی خویش تیغ جفا را چه می کشی
مشق ستم مساز پی اقتدار خط ۳
دل چون سفینه می رود از خویشتن که گاه
دریای حسن موج زند در کنار خط ۴
ابرو کمان من، صف مژگان ناز را
بر هم مزن که مورچه پی شد سوار خط ۵
خط بر رخش دمید سعیدا چه گریه است
طوفان نمی برد ز دل کس غبار خط ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۱۳ - در جهان هرگز دلا منشین ز پای احتیاط
گوهر بعدی:شماره ۴۱۵ - گفتند بر رخ تو نمایان شده است خط
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
