شماره ۳۹۹ - یار ما بنمود رو شد در حجاب از پرتوش

یار ما بنمود رو شد در حجاب از پرتوش
طرفه شمع است این که می گردد بتاب از پرتوش ۱

زینهار ای دل صفات از ذات او خارج مدان
نیست غیریت میان آفتاب از پرتوش ۲

کرد عالم را بنا و جلوه ای در کار کرد
عکس ها افتاد بر روی نقاب از پرتوش ۳

چون نسیمی مو پریشان کرد و بر گلشن گذشت
بر زمین افتاد سنبل شد گلاب از پرتوش ۴

کرد جا در سینهٔ آهو خیال زلف یار
گشت خون در نافهٔ او مشک ناب از پرتوش ۵

داد عکس خویش را بر مردم آبی نشان
قصر حوران است در چشم حباب از پرتوش ۶

از حیا خود را تماشا کرد و خوی بر رخ دمید
تا قیامت گوهرافشان شد سحاب از پرتوش ۷

بر چه سیماب روزی یوسف ما دیده بود
تا به حالا هست او در اضطراب از پرتوش ۸

نیک و بد کی بود چون شد مظهر او آدمی
خیر و شر آمد یکایک در حساب از پرتوش ۹

طرفه مطلوبی سعیدا در کنار آورده ای
کآسمان را داغ دل شد آفتاب از پرتوش ۱۰