شماره ۳۸۲ - می برندش به همان راه که آمد واپس

می برندش به همان راه که آمد واپس
هر که چون صبح زند خنده به خود نیم نفس ۱

زاهدا سبحه بینداز که بس کوتاه است
از خم حلقهٔ زلف بت ما دست هوس ۲

ای کم از مورچه بر خوان لئیمان جهان
چند بر سر بزنی دست تولا چو مگس ۳

چه طلسم است در این لاشهٔ دنیا که مدام
می نماید به نظر نفس تو را کس، کرکس ۴

چه توان برد ز من فیض چو آن دیوانه
گفت شب مونس من پشه و روز است مگس ۵

تیره شد خاطر فرهاد ز سودای مجاز
ظاهر است این که شود خانه سیه ز آتش خس ۶

دل شود خسته ز تکلیف که بلبل نالد
گر ز چوب گل صد برگ بساز ند قفس ۷

زاهدان را ز ره آوازهٔ جنت برده است
سر به صحرا زده این قافله ز آواز جرس ۸

نیستم طفل رسن تاب ولیکن چون او
کارم از پیشروی رفته سعیدا واپس ۹