شماره ۳۷۶ - رسید نامهٔ عنبرفشان مشک آمیز

رسید نامهٔ عنبرفشان مشک آمیز
به این فقیر دعاگوی بی کس و بی چیز ۱

چو گل گشودم و همچون صبا ز خود رفتم
به آن امید که بینم مگر جمال تو نیز ۲

رسید دام خط و دانه های نقطه در او
چو زلف و خال محبت فزا و مهرانگیز ۳

چه کاغذ و چه مرکب که خط مهر و وفا
به روی روز، رقم کرده خامهٔ شبدیز ۴

کجا به منع کسان دل ز راه او گردد
که چشم مست ز پرهیز می کند پرهیز ۵

امیدوار چنانم که جام و ساغر تو
همیشه از می صدق و صفا بود لبریز ۶

ز بسکه واله و حیران کارهای توام
ز شخص و عکس ندارم در آبگینه تمیز ۷

امید هست مرا از خدای دوست نواز
که دشمنان تو گردند بر هوا ناچیز ۸

مراد دل به تحمل برآید از لب یار
که صبر، لعل کند سنگ را نه آتش تیز ۹

چو نیست یوسف کنعان به کام عاشق زار
بیا بگو که زلیخا چه سود عمر عزیز ۱۰

به یاد وصل تو تنها نه من ز خود رفتم
خیال رفته و دل رفته و سعیدا نیز ۱۱