شماره ۳۴۷ - مگر که بوی گل و لاله [از] هوا جوشید

مگر که بوی گل و لاله [از] هوا جوشید
که باز شور و جنون در دماغ ما جوشید ۱

عنان ز گرد تو شد ابلق نظر را گرم
غبار کوی تو گویا به توتیا جوشید ۲

چه الفت است خدایا که او به من دارد
کسی ندیده به بیگانه آشنا جوشید ۳

حنا به آن کف پا رو به رو نشد هرگز
بسی به خون شهیدان کربلا جوشید ۴

به روی یار سعیدا سخن به عکس مگوی
که خون شرم در آیینهٔ حیا جوشید ۵