خلاصه و ردهبندی سنی
15+
این متن شعری عرفانی است که بر اهمیت رهایی از تعلقات دنیوی، توکل به خدا، پایداری در راه عشق و رسیدن به کمال از طریق راستی و اخلاص تأکید دارد. شاعر با استفاده از استعارههای زیبا مانند «نی» و «سرو»، مخاطب را به سوی مسیر درونی و معنوی هدایت میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده در این شعر، برای درک و ارتباط بهتر، به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد که معمولاً از نوجوانی به بعد شکل میگیرد.
شماره ۳۴۶ - بی برگ شو چو نی به نوا می توان رسید
بی برگ شو چو نی به نوا می توان رسید
از راه نیستی به خدا می توان رسید ۱
وامانده از وصول، اصول ای فروع جوی
از سایه گر بری به هما می توان رسید ۲
ای دل به کوی یار اگر درد، همره است
مردانه زن قدم به دوا می توان رسید ۳
چون سرو با کجی مکن الفت در این چمن
از راستی به نشو و نما می توان رسید ۴
او خود مگر به جذبه سعیدا کشد تو را
ورنه به جد و جهد کجا می توان رسید؟ ۵
از راه نیستی به خدا می توان رسید ۱
وامانده از وصول، اصول ای فروع جوی
از سایه گر بری به هما می توان رسید ۲
ای دل به کوی یار اگر درد، همره است
مردانه زن قدم به دوا می توان رسید ۳
چون سرو با کجی مکن الفت در این چمن
از راستی به نشو و نما می توان رسید ۴
او خود مگر به جذبه سعیدا کشد تو را
ورنه به جد و جهد کجا می توان رسید؟ ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۴۵ - دوستان از سر این تودهٔ غم برخیزید
گوهر بعدی:شماره ۳۴۷ - مگر که بوی گل و لاله [از] هوا جوشید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.