شماره ۲۱۹ - خوشا دلی که چو آیینه جلوگاه تو گردد

خوشا دلی که چو آیینه جلوگاه تو گردد
ز سر گذشته و چون زلف، گرد ماه تو گردد ۱

تو را ز گرمی آه دلم چه غم باشد
که شعله همچو هوا بر سر گیاه تو گردد ۲

بیاض گردن خورشید خم شود آن سو
به هر طرف که سر کاکل سیاه تو گردد ۳

ز پای افتد و آید به سر سرانجامش
به سرکشی چو سری از خیال راه تو گردد ۴

بر آستان تو کمتر ز نقش پا باشد
هر آن سری که به سرگشتگی ز راه تو گردد ۵

سلوک فقر سعیدا کن ان چنان که دگر
زمین بساط شود آسمان کلاه تو گردد ۶