شاعر در این متن از تغییرات زمانه و دگرگونی‌های زندگی خود سخن می‌گوید. او از دوری از مردم و انتخاب تنهایی به عنوان یک عذر موجه یاد می‌کند و از این که روزگار او را از شکوه گذشته به ضعف و ترس رسانده، شکایت دارد. شاعر به دوران جوانی و گذر عمر اشاره می‌کند و از این که روزهای خوش گذشته به پایان رسیده‌اند، اظهار تأسف می‌کند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق فلسفی و تأملات درباره زندگی، گذر زمان و تغییرات آن است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعری و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً در سنین بالاتر وجود دارد.
فی الشیب
لاتلومونی فان العذر بان ۱
زمن عوج ظهری بعد ما
کنت امشی و قوامی غصن بان ۲
طال ما صلت علی اسد الشری
و بقیت الیوم اخشی الثعلبان ۳
کیف لهوی بعد ایام الصبی
وانقضی العمر و مر الاطیبان ۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
