شماره ۳۲۴ - ز بس که با تو به هر شیوه آشناستمی

ز بس که با تو به هر شیوه آشناستمی
به عشق مرکز پرگار فتنه هاستمی ۱

امیدگاه من و همچو من هزار یکی ست
ز رشک درصدد ترک مدعاستمی ۲

سخن ز دشمن و غمهای ناگوارش نیست
ز دوست داغ ستمهای نارواستمی ۳

دیت مگوی و ملامت مسنج و فتنه مگیر
چه شد که هیچ کسم؟ بنده خداستمی ۴

به سرمه غوطه دهیدم که در سیه مستی
ز شرمگینی چشمی سخن سراستمی ۵

ستم نگر که بدین بخت تیره ای که مراست
ز بهر فرق عدو سایه هماستمی ۶

چگونه تنگ توانم کشیدنت به کنار
که با تو در گله از تنگی قباستمی ۷

نکرده وعده که بر عاجزان ببخشاید
امیدسنج فغانهای نارساستمی ۸

به باده داغ خودی از روان فرو شسته
هلاک مشرب رندان پارساستمی ۹

به هرزه ذوق طلب می فزایدم غالب
که باد در کف و آتش به زیر پاستمی ۱۰