شماره ۱۳۸ - صبح ست خوش بود قدحی بر شراب زد

صبح ست خوش بود قدحی بر شراب زد
یاقوت باده بر قوه آفتاب زد ۱

نشتر به مغز پنبه مینا فرو برید
کافاق امتلا ز هجوم سحاب زد ۲

ذوقی می مغانه ز کردار بازداشت
آه از فسون دیو که راهم به آب زد ۳

تا خاک کشتگان فریب وفای کیست
کاندر هزار مرحله موج سراب زد ۴

رنگی که در خیال خود اندوختم ز دوست
تا جلوه کرد چشمک برق عتاب زد ۵

گفتم گره ز کار دل و دیده باز کن
از جبهه ناگشوده به بند نقاب زد ۶

گر هوش ما بساط ادای خرام نیست
نقشی توان به صفحه دیبای خواب زد ۷

تا در هجوم ناله نفس باختم به کوه
سنگ از گداز خویش به رویم گلاب زد ۸

ای لاله بر دلی که سیه کرده ای مناز
داغ تو بر دماغ که بوی کباب زد؟ ۹

غم مشربان به چشمه حیوان نمی دهند
موجی که دشنه در جگر از پیچ و تاب زد ۱۰

غالب کسان ز جهل حکیمش گرفته اند
بی دانشی که طعنه بر اهل کتاب زد ۱۱