شماره ۳۶ - آشنایانه کشد خار رهت دامن ما

آشنایانه کشد خار رهت دامن ما
گویی این بود ازین پیش به پیراهن ما ۱

بی تو چون باده که در شیشه هم از شیشه جداست
نبود آمیزش جان در تن ما با تن ما ۲

سایه و چشمه به صحرا دم عیسی دارد
اگر اندیشه منزل نشود رهزن ما ۳

تا رود شکوه تیغ ستم آسان از دل
بخیه بر زخم پریشان فتد از سوزن ما ۴

دوست با کینه ما مهر نهان می ورزد
خود ز رشک ست اگر دل برد از دشمن ما ۵

می پرد مور مگر جان به سلامت ببرد
تا چه برقست که شد نامزد خرمن ما ۶

دعوی عشق ز ما کیست که باور نکند
می جهد خون دل ما ز رگ گردن ما ۷

سخن ما ز لطافت نپذیرد تحریر
نشود گرد نمایان ز رم توسن ما ۸

طوطیان را نبود هرزه جگرگون منقار
خورده خون جگر از رشک سخن گفتن ما ۹

ما نبودیم بدین مرتبه راضی غالب
شعر خود خواهش آن کرد که گردد فن ما ۱۰