این متن از سعدی، شاعر بزرگ فارسی، به موضوعات فلسفی و اخلاقی مانند گذرایی زندگی، مرگ، فروتنی و اعتماد به خدا میپردازد. شاعر با اشاره به فناپذیری انسان و بیوفایی دنیا، مخاطب را به تفکر در مورد رفتارهای خود و اهمیت اعمال نیک دعوت میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و اخلاقی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۷ - بسیار سالها به سر خاک ما رود
کاین آب چشمه آید و باد صبا رود ۱
این پنجروزه مهلت ایام، آدمی
بر خاک دیگران به تکبر چرا رود؟ ۲
ای دوست بر جنازهٔ دشمن چو بگذری
شادی مکن که با تو همین ماجرا رود ۳
دامن کشان که میرود امروز بر زمین
فردا غبار کالبدش در هوا رود ۴
خاکت در استخوان رود ای نفس شوخ چشم
مانند سرمهدان که درو توتیا رود ۵
دنیا حریف سفله و معشوق بیوفاست
چون میرود هر آینه بگذار تا رود ۶
اینست حال تن که تو بینی به زیر خاک
تا جان نازنین که برآید کجا رود ۷
بر سایبان حسن عمل اعتماد نیست
سعدی مگر به سایهٔ لطف خدا رود ۸
یارب مگیر بندهٔ مسکین و دست گیر
کز تو کرم برآید و بر ما خطا رود ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.