غزل ۲۶ - شرف نفس به جودست و کرامت به سجود

شرف نفس به جودست و کرامت به سجود
هر که این هر دو ندارد عدمش به که وجود ۱

ای که در نعمت و نازی به جهان غره مباش
که محالست در این مرحله امکان خلود ۲

وی که در شدت فقری و پریشانی حال
صبر کن کاین دو سه روزی به سرآید معدود ۳

خاک راهی که برو می‌گذری ساکن باش
که عیونست و جفونست و خدودست و قدود ۴

این همان چشمهٔ خورشید جهان افروزست
که همی تافت بر آرامگه عاد و ثمود ۵

خاک مصر طرب انگیز نبینی که همان
خاک مصرست ولی بر سر فرعون و جنود ۶

دنیی آن قدر ندارد که بدو رشک برند
ای برادر که نه محسود بماند نه حسود ۷

قیمت خود به مناهی و ملاهی مشکن
گرت ایمان درستست به روز موعود ۸

دست حاجت که بری پیش خداوندی بر
که کریمست و رحیمست و غفورست و ودود ۹

از ثری تا به ثریا به عبودیت او
همه در ذکر و مناجات و قیامند و قعود ۱۰

کرمش نامتناهی، نعمش بی‌پایان
هیچ خواهنده ازین در نرود بی‌مقصود ۱۱

پند سعدی که کلید در گنج سعد است
نتواند که به جای آورد الا مسعود ۱۲