غزل ۱۷ - چون عیش گدایان به جهان سلطنتی نیست

چون عیش گدایان به جهان سلطنتی نیست
مجموعتر از ملک رضا مملکتی نیست ۱

گر منزلتی هست کسی را مگر آنست
کاندر نظر هیچکسش منزلتی نیست ۲

هرکس صفتی دارد و رنگی و نشانی
تو ترک صفت کن که ازین به صفتی نیست ۳

پوشیده کسی بینی فردای قیامت
کامروز برهنست و برو عاریتی نیست ۴

آنکس که درو معرفتی هست کدامست؟
آنست که با هیچکسش معرفتی نیست ۵

سنگی و گیاهی که در آن خاصیتی هست
از آدمیی به که درو منفعتی نیست ۶

درویش تو در مصلحت خویش ندانی
خوش باش اگرت نیست که بی‌مصلحتی نیست ۷

آن دوست نباشد که شکایت کند از دوست
بر خون که دلارام بریزد دیتی نیست ۸

راه ادب اینست که سعدی به تو آموخت
گر گوش بداری به ازین تربیتی نیست ۹