غزل ۱۲ - آن به که چون منی نرسد در وصال دوست

آن به که چون منی نرسد در وصال دوست
تا ضعف خویش حمل کند بر کمال دوست ۱

رشک آیدم ز مردمک دیده بارها
کاین شوخ دیده چند ببیند جمال دوست ۲

پروانه کیست تا متعلق شود به شمع
باری بسوزدش سبحات جلال دوست ۳

ای دوست روزهای تنعم به روزه باش
باشد که در فتد شب قدر وصال دوست ۴

دور از هوای نفس، که ممکن نمی‌شود
در تنگنای صحبت دشمن، مجال دوست ۵

گر دوست جان و سر طلبد ایستاده‌ایم
یاران بدین قدر بکنند احتمال دوست ۶

خرم تنی که جان بدهد در وفای یار
اقبال در سری که شود پایمال دوست ۷

ما را شکایتی ز تو گر هست هم به توست
در پیش دشمنان نتوان گفت حال دوست ۸

بسیار سعدی از همه عالم بدوخت چشم
تا می‌نمایدش همه عالم خیال دوست ۹