شماره ۱۲۴۶ - چون شمع دل از داغ تو افروختنش به

چون شمع دل از داغ تو افروختنش به
عاشق که دل افسرده بود سوختنش به ۱

گر رسم وره عقل ندانم مکنم عیب
کاین دانش بیهوده نیاموختنش به ۲

بی یوسف خود دیده چو یعقوب ببستم
چشمی که نه بر دوست بود دوختنش به ۳

هر چند عزیزست متاع خرد و صبر
در پای تو افشاندن از اندوختنش به ۴

اهلی بغلامی تو چون پیر شد آخر
مفروش بدین عیب که نفروختنش به ۵