شماره ۹۱۲ - صد تلخ دهان می‌گزد از غصه لب خویش

صد تلخ دهان می‌گزد از غصه لب خویش
ای نخل کرم تا به که بخشی رطب خویش ۱

آن چاشنی ذوق که فرهاد ز غم یافت
خسرو نچشیده است ز عیش و طرب خویش ۲

خواهی که نچیند گل مقصود ز رویت
چون مرغ سحر روز کن از ناله شب خویش ۳

هرچند کشد دوست عنان تو به بازی
زنهار نگهدار عنان ادب خویش ۴

نومید مشو زآب بقا همچو سکندر
چون خضر قدم بازمکش از طلب خویش ۵

ما خاک نشینان مغانیم و ز خاکیم
ای خواجه تو میدانی و اصل و نسب خویش ۶

مرغ از رخ گل سرخوش و اهلی ز رخ یار
مستند ازین می همه کس بر حسب خویش ۷