شماره ۹۱۱ - چون شیشه پرم از غم پیمان گسل خویش

چون شیشه پرم از غم پیمان گسل خویش
بگذار که خالی کنم از گریه دل خویش ۱

گر سوزش پروانه ز نزدیکی شمع است
من سوختم از دوری شمع چگل خویش ۲

داغ سگ کویت همه را خط غلامی است
ما نیز نهادیم برین خط سجل خویش ۳

حقا که برابر نکنم عیش دو عالم
با شادی گه گاه و غم متصل خویش ۴

هرچند که اهلی ز جهان مهر گیاجست
بویی نشنیدست مگر ز آب و گل خویش ۵