شماره ۶۰۳ - خون شد جگر از خنده که آن رشک ملک زد

خون شد جگر از خنده که آن رشک ملک زد
تا چند توان بر جگر ریش نمک زد ۱

چند از دل آلوده صفا خرج توان کرد
آخر مس قلبم همه عالم به محک زد ۲

دود دل من دامنت ای ماه بگیراد
هر چند که از جور تو آتش به فلک زد ۳

در عشق مجو وصل که از هجر بسوزی
هر کس که دوشش خواست درین نرد دو یک زد ۴

اهلی سفر از خانقهت هست مبارک
چون پیر مغان نعره الله معک زد ۵