شماره ۴۱۹ - مستان تو گر باغ و بهاری طلبیدند

مستان تو گر باغ و بهاری طلبیدند
از درد سر خلق کناری طلبیدند ۱

هرکس که درین بادیه کشته چو مجنون
هر پاره او در سر خاری طلبیدند ۲

راه همه در معرکه عشق بتان نیست
کاین قوم ز صد خیل سواری طلبیدند ۳

می باد گران خور که مرا پاس تو کارست
در کوی تو هرکس پی کاری طلبیدند ۴

بی روی تو مشنو که بشمع مه و خورشید
از اهلی گمگشته غباری طلبیدند ۵