شماره ۳۱۳ - با یکدم وصلت غم عالم نتوان گفت

با یکدم وصلت غم عالم نتوان گفت
صد ساله سخن باتو بیکدم نتوان گفت ۱

ما وصل نجوییم و غم هجر تو خواهیم
وز نازکی خوی تو این هم نتوان گفت ۲

با زخم تو خاموشم و زخمی دگرست این
کاحوال دل ریش بمرهم نتوان گفت ۳

بسیار دهان تو کم از ذره بود لیک
در روی نکویان سخن کم نتوان گفت ۴

هر کس که سگ یار نشد گرچه فرشته است
در مذهب ما هرگزش آدم نتوان گفت ۵

ای من سگ آن گوشه نشین کو قدم از دیر
بیرون ننهاد و خبرش هم نتوان گفت ۶

ساقی قدحی بخش و مترس از غم ایام
کانجا که تو باشی سخن از غم نتوان گفت ۷

پیش تو هزار آینه جم به یکی جو
با چشمه خورشید ز شبنم نتوان گفت ۸

ترسا بچه یی قاتل اهلی است که از ناز
با او سخن از عیسی مریم نتوان گفت ۹