این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از لطف الهی، عشق، توبه، رنجهای عاشقی و جمال بینظیر معشوق سخن میگوید. او با استفاده از استعارهها و تصاویر زیبا مانند «پشمینه و اطلس»، «نامه سفید و سیاه»، و «کشتی نوح»، احساسات عمیق خود را بیان میکند و به مفاهیمی مانند عشق الهی، صبر در برابر بلا و نورانیت معشوق اشاره دارد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، برخی از استعارهها و مفاهیم مانند «غمزه گواه» یا «طوفان بلا» ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
شماره ۲۵۶ - تشریف کرامت اگر از لطف الهی است
پشمینه مارا چه کم از اطلس شاهی است ۱
گر نامه سفیدی سببش توبه ز عشق است
این نامه سفیدی نبود نامه سیاهی است ۲
چون برگ خزان دیده به پیرانه سرم بین
خون جگر از گریه که بر چهره گاهی است ۳
در دعوی خونم اگرت غمزه گواه است
من راضی ام ایشوخ چهه حاجت بگواهی است ۴
در وصف جمالت که نهایت نپذیرد
هرچند که گویند سخن نامتناهی است ۵
عاشق که ز طوفان بلا روی نتابد
یونس صفتش کشتی نوح از دل ماهی است ۶
اهلی نگرد نور دگر هر دم از آن رخ
آن رخ مگر آیینه انوار الهی است ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.