شماره ۱۷۹ - سگ کوی تو که شب تا به سحر پیش من است

سگ کوی تو که شب تا به سحر پیش من است
مهربانیش ز بهر جگر ریش من است ۱

غیرتم با تو چنان است که با خویش بدم
هرکه بیگانه زهمر تو بود خویش من است ۲

از تو هر کو به شفاعت طلبد خون مرا
نیکخواه دل من نیست بداندیش من است ۳

تشنه لعل توام زهر من است آب حیات
هرچه پیش دگران نوش بود نیش من است ۴

مدعی خانه خرابست ازین رشک که دوست
گنج حسن است و خرابش دل درویش من است ۵

اهلی، از سجده آن بت نبود عیب مرا
بت پرستم من و این برهمنی کیش من است ۶