این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که بر اهمیت عشق، آگاهی از گذر عمر، و ارزش زندگی معنوی تأکید دارد. شاعر بیان می‌کند که زندگی بدون عشق و درد، بی‌معناست و کسی که از فناپذیری عمر آگاه است، با غم و اندوه زندگی می‌کند. همچنین، اشاره می‌شود که زندگی بدون شراب (نماد معنویت) مانند زندگی در خاکدانی بی‌ثمر است. در نهایت، شاعر از غم‌های زندگی می‌گوید و آن را بخشی از رشد انسان می‌داند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان کم‌سن‌وسال دشوار است. همچنین، برخی اشارات مانند 'شراب' ممکن است نیاز به توضیح داشته باشد تا برداشت اشتباه نشود. این محتوا برای نوجوانان و بزرگسالانی مناسب است که با ادبیات کلاسیک و مفاهیم انتزاعی آشنا هستند.
شماره ۱۳۴ - هر که در عشق بتان بی درد زیست
در ره دنیا و دین نامرد زیست ۱
هر که واقف از خزان عمر گشت
با سرشک سرخ و روی زرد زیست ۲
کی به کس مجنون شود فردا انیس
او که امروز از دو عالم فرد زیست ۳
چون نسوزد دل؟ چو شمع از آه گرم
کی درین آتش توان دلسرد زیست ۴
ای خوشا وقت سبکروحی که او
چون نسیم صبح عالمگرد زیست ۵
ساقیا می ده که بی جام شراب
کم کسی زین خاکدان بی گرد زیست ۶
از غم اهلی مخور غم ای پری
زانکه او تا زیست غم پرورد زیست ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
