این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از زیبایی و تأثیر معشوق بر خود می‌گوید. او از شاخه‌ای گل سخن می‌گوید که باعث رونق سرو و سمن شده و دل‌های بسیاری را مانند لاله به خون آغشته کرده است. شاعر همچنین از شیرینی دهان معشوق و تأثیر آن بر خود می‌گوید و اشاره می‌کند که حتی طوطی‌های شکر شکن نیز از او رشک می‌برند. در پایان، شاعر از آرامشی که معشوق به او بخشیده سخن می‌گوید.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات مانند «غرقه به خون در کفن» ممکن است برای سنین پایین نامناسب باشد.
شماره ۱۳۲ - آن شاخ گل که رونق سرو و سمن ازوست
صد دل چو لاله غرقه به خون در کفن ازوست ۱
شیرین دهان من چو لب یار می گزد
رشک هزار طوطی شکر شکن ازوست ۲
گفتا که خون من به قیامت از او مخواه
تا روز حشر در دل من این سخن ازوست ۳
آسوده ام چو اهلی از آن یار دلنواز
کاسایش دل صد همچو من ازوست ۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
