خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از ناراحتی خود از دوری و بی‌توجهی معشوق می‌گوید و احساس کمبود و ناکامی خود را بیان می‌کند. او معشوق را به ماه کامل تشبیه می‌کند و خود را به هلال ناقص، و از ترس فرار معشوق به دلیل ناشایستگی‌های خود می‌ترسد. همچنین، شاعر از دیوانگی و بی‌غم خود به عنوان عاملی برای جلب توجه معشوق یاد می‌کند.
متن دارای مفاهیم عاطفی عمیق و استعاره‌های پیچیده است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی عاطفی دارد. همچنین، برخی از واژه‌ها و مفاهیم مانند 'دیوانگی' و 'بی‌غم' ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم یا گمراه‌کننده باشد.
شماره ۵۲ - چون رنجه شود خوی تو از همسری ما
چون رنجه شود خوی تو از همسری ما
محرومی ما به بود از محرمی ما ۱
ما کم چو هلالیم و تو چون ماه تمامی
باشد که کمال تو به بیند کمی ما ۲
ترسم که تو ای آهوی وحشی بگریزی
از ناکسی مردم و نامردمی ما ۳
پژمردگیت هیچ مباد ای چمن حسن
کز سبزه خط تو بود خرمی ما ۴
اهلی چه کنی شکوه که عقل همه سوزد
در حسرت دیوانگی و بی غمی ما ۵
محرومی ما به بود از محرمی ما ۱
ما کم چو هلالیم و تو چون ماه تمامی
باشد که کمال تو به بیند کمی ما ۲
ترسم که تو ای آهوی وحشی بگریزی
از ناکسی مردم و نامردمی ما ۳
پژمردگیت هیچ مباد ای چمن حسن
کز سبزه خط تو بود خرمی ما ۴
اهلی چه کنی شکوه که عقل همه سوزد
در حسرت دیوانگی و بی غمی ما ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۱ - پنجه خطاست با بتان خسته دل خراب را
گوهر بعدی:شماره ۵۳ - ای خضر که همدم شده یی آب بقا را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
