شماره ۴۹ - از بس که خورم بر جگر از طعنه سنان ها

از بس که خورم بر جگر از طعنه سنان ها
خون شد جگر ریش من از زخم زبان ها ۱

دانی که چه بس تیر نهان خورده ام از تو
پیش آی که تا باز دهم با تو نشان ها ۲

من با تو چه گویم که زمانی که تو آیی
بی خود شوم از شوق وصال تو زمان ها ۳

آن چشم و چراغی که به بالین تو تا روز
سوزد همه شب شمع صفت رشته جان ها ۴

مرغ دلم از جای شد آن لحظه که از ناز
ابروی بلند تو بر آورد کمان ها ۵

شاهان همه رندان در میکده گشتند
یعنی که چنین ها شود از عشق چنان ها ۶

امروز عیان شد که نداری سر اهلی
بیچاره غلط داشت به مهر تو گمان ها ۷