شمارهٔ ۷ - غزل

آن کسوت نازک که بر اندام تو بار است
چون نکهت گل دست در آغوش بهار است ۱

نبود چو حبابش هوس صدر نشینی
آن پاک گهر را که خبر از ته کار است ۲

کس ره نبرد حال سیه روز غمت را
در خویش نهان گشته به رنگ شب تار است ۳

از آتش عشق تو برون آمده بیغش
بر سینه زر داغ توام پاک عیار است ۴

زد دست هوس غیر بر آن سلسلهٔ مو
غاف که سر زلف نکویان دم مار است ۵

گر سیل سرشکم بود از جا عجبی نیست
اینجاست که از ضعف نگه بر مژه بار ا ست ۶

هر قطرهٔ خون بسته ز دم سردی ایام
در پیکر صدچاک تو جویا چو انار است ۷