حکایت در صبر بر جفای آن که از او صبر نتوان کرد

شکایت کند نوعروسی جوان
به پیری ز داماد نامهربان ۱

که مپسند چندین که با این پسر
به تلخی رود روزگارم بسر ۲

کسانی که با ما در این منزلند
نبینم که چون من پریشان دلند ۳

زن و مرد با هم چنان دوستند
که گویی دو مغز و یکی پوستند ۴

ندیدم در این مدت از شوی من
که باری بخندید در روی من ۵

شنید این سخن پیر فرخنده فال
سخندان بود مرد دیرینه سال ۶

یکی پاسخش داد شیرین و خوش
که گر خوبروی است بارش بکش ۷

دریغ است روی از کسی تافتن
که دیگر نشاید چنو یافتن ۸

چرا سرکشی زان که گر سرکشد
به حرف وجودت قلم درکشد؟ ۹

یکم روز بر بنده‌ای دل بسوخت
که می‌گفت و فرماندهش می‌فروخت ۱۰

تو را بنده از من به افتد بسی
مرا چون تو دیگر نیفتد کسی ۱۱