شماره ۷۶۹ - به وادیی که کند تیغ عشق تسخیرش

به وادیی که کند تیغ عشق تسخیرش
دل دو نیم بود نقش پای نخجیرش ۱

فتد چو حسن در اندیشهٔ عمارت عشق
چه خانه ها که نگردد خراب تعمیرش ۲

ز فیض عجز به بالای چشم جا یابد
چو ابرو از خم بازوست آنکه شمشیرش ۳

ز شوخیی که به او داده اند، حیرانم
که چون به روی ورق آرمیده تصویرش ۴

قد دو تا چو به آن زلف عنبرین بستم
فزود حلقهٔ دیگر به طول زنجیرش ۵

چه عقده ها که نیفکند در دلم جویا
خیال پیچ و خم طرهٔ گرهگیرش ۶