شماره ۶۴۲ - عجزم از عشق محال است عنان تاب شود

عجزم از عشق محال است عنان تاب شود
حسن این بادیه سد ره سیلاب شود ۱

هر که لبریز هوای تو بود همچو حباب
پیرهن بر تنش از آتش دل آب شود ۲

بسکه سرگشتگی از صورت حالم پیداست
روبرویم چو شود آینه گرداب شود ۳

گر چنین روی تو دل را به طپش اندازد
جوهر آینه ها محشر سیماب شود ۴

پیش او گریهٔ ما را چه اثر کز شبنم
گل خورشید محال است که سیراب شود ۵

دشمن سخت دل، از لطف، ملایم گردد
روی گرم است کزو آهن و سنگ آب شود ۶

دور از آن چاه زنخدان شب هجرش جویا
عضو عضوم همه در گریه چو دولاب شود ۷