خلاصه و رده‌بندی سنی
18+
شاعر در این متن از فضای کدورتناک شب و آرامش طبیعت می‌گوید، سپس به توصیف محفل دوستانه‌ای می‌پردازد که با حضور می (شراب) صفا و روشنایی یافته است. او از تأثیر معنوی می سخن می‌گوید که مانند شمعی روشن‌کنندهٔ ادراک است و هر قطره از آن هزاران فیض به دل می‌اندوزد. در پایان، همت و اراده را به تاک تشبیه می‌کند که دستی است برای رسیدن به مقصود.
اشاره به مصرف شراب و مضامین عرفانی پیچیده که درک آن‌ها برای مخاطبان جوان‌تر دشوار است.
شماره ۵۹۷ - بسکه از آهم هوا امشب کدورتناک بود
بسکه از آهم هوا امشب کدورتناک بود
شاخ و برگ نخل همچون ریشه ای در خاک بود ۱
محفلم را از صفا امشب منور داشت می
تا سحرگه شمع بزمم شعلهٔ ادراک بود ۲
صد هزاران فیض از هر قطره می اندوخت دل
بود همت؛ همت می، دست؛ دست تاک بود ۳
شاخ و برگ نخل همچون ریشه ای در خاک بود ۱
محفلم را از صفا امشب منور داشت می
تا سحرگه شمع بزمم شعلهٔ ادراک بود ۲
صد هزاران فیض از هر قطره می اندوخت دل
بود همت؛ همت می، دست؛ دست تاک بود ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۹۶ - رفتی و نقش فنایت زیب آن کاشانه ماند
گوهر بعدی:شماره ۵۹۸ - زجوش ناز دندانت در نایاب را ماند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
