خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از درد عشق و جدایی می‌نالد و به ناپایداری دنیا اشاره می‌کند. او از معشوقی می‌گوید که زیبایی‌اش همه‌چیز را تحت‌الشعاع قرار داده و دلش را آشفته کرده است. همچنین، شاعر به فانی بودن دنیا و هستی اشاره می‌کند و از ناصح می‌خواهد که دست از سرش بردارد، چرا که دلش پر از غم و درد است.

متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

مشاهده کامل

چشم از عارض او خون جگر اندودست
دل سراسیمهٔ زلفش چو شرر در دو دست

نیست جز آینهٔ صورت بی رنگی او
آنچه در دائرهٔ کون و مکا ن موجودست

ناصحا! پاک سرشتا! زدل غم زده ام
دست بردار که این آبله خون آلودست

قصر هستیش به امداد هواها برپاست
چون حباب آنکه به یک چشم زدن نابودست

دیده از هر نگهی بی گل رویش جویا
جام خالی به دل غم زده ام پیمودست

«جویای تبریزی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir