شماره ۲۷۷ - کوکب بخت سیه روزان مدام افسرده است

کوکب بخت سیه روزان مدام افسرده است
خال بر رخسارهٔ سبزان چراغ مرده است ۱

بسکه می پیچد به خود از تیره روزیهای من
شام هجران سایهٔ آن زلف برهم خورده است ۲

سرود نوخیز تو تا بیرون خرامید از چمن
برگ برگ غنچه اش لخت دل آزرده است ۳

ظاهرا از روزن آیینه خود را دیده ای
یا ز رویت رنگ سیلاب طراوت برده است ۴

قدرت آن کو که بردارم نگه از عارضش
بسکه بر رخسار او از شوق پا افشرده است ۵

مخزن اسرار یزدان را شده گنجینه دار
در جهان هر کسی دلی جویا به دست آورده است ۶