خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر به توصیف معشوق و زیبایی‌های او می‌پردازد. از نگاه جذاب و موهای پرپیچ‌و‌تاب معشوق تا تأثیر عمیق او بر شاعر، همه‌چیز با زبانی شاعرانه و پر از تصاویر زیبا بیان شده است.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و شاعرانه است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده ممکن است برای گروه‌های سنی پایین‌تر دشوار باشد.
شماره ۱۷۶ - آنکه میخانه ز انداز نگاهش طرح است
آنکه میخانه ز انداز نگاهش طرح است
دیدهٔ چون نقش قدم بر سر راهش طرح است ۱
ناز بر دیدهٔ خورشید پرستان دارد
حلقهٔ زلف که بر روی چو ماهش طرح است ۲
می توان گشت به گرد سر او کز شوخی
دام صد فتنه ز هر موی کلاهش طرح است ۳
مغز در سر مه نو را شده آشفته مگر
بیت برجستهٔ ابروی سیاهش طرح است ۴
قوت آه کشیدن نبود جویا را
بسکه بر گردن او بار گناهش طرح است ۵
دیدهٔ چون نقش قدم بر سر راهش طرح است ۱
ناز بر دیدهٔ خورشید پرستان دارد
حلقهٔ زلف که بر روی چو ماهش طرح است ۲
می توان گشت به گرد سر او کز شوخی
دام صد فتنه ز هر موی کلاهش طرح است ۳
مغز در سر مه نو را شده آشفته مگر
بیت برجستهٔ ابروی سیاهش طرح است ۴
قوت آه کشیدن نبود جویا را
بسکه بر گردن او بار گناهش طرح است ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۵ - بی زبانی روز محشر عذرخواه ما بس است
گوهر بعدی:شماره ۱۷۷ - رفتن زخود به دشت جنون هادی من است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
