خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و عرفانی است. شاعر از خاموشی و بی‌زبانی به عنوان عذرخواهی و گواه شرمساری یاد می‌کند، از مستی و بهاران سخن می‌گوید، و راه رسیدن به مقصد را در رفتن از خود و محبت می‌داند. همچنین، او به عشق و هجران اشاره می‌کند و گناهان عشق را می‌پذیرد.
محتوا شامل مضامین عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن ممکن است برای سنین پایین‌تر دشوار باشد. همچنین، برخی مفاهیم مانند 'مستی' و 'گناه' نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارند.
شماره ۱۷۵ - بی زبانی روز محشر عذرخواه ما بس است
بی زبانی روز محشر عذرخواه ما بس است
خامشی در شرمساریها گواه ما بس است ۱
ما تنگ ظرفان به یاد باده مستی می کنیم
در بهاران سایهٔ تا کی پناه ما بس است ۲
گرد راه نیستی شو تا به مقصد پی بری
در محبت، رفتن از خود خضر راه ما بس است ۳
احتیاج شاهدی در دعوی عشق تو نیست
مهر داغی بر سر طومار آه ما بس است ۴
در شب هجران او جویا ز یادش می رویم
اینقدر در عشق بازیها گناه ما بس است ۵
خامشی در شرمساریها گواه ما بس است ۱
ما تنگ ظرفان به یاد باده مستی می کنیم
در بهاران سایهٔ تا کی پناه ما بس است ۲
گرد راه نیستی شو تا به مقصد پی بری
در محبت، رفتن از خود خضر راه ما بس است ۳
احتیاج شاهدی در دعوی عشق تو نیست
مهر داغی بر سر طومار آه ما بس است ۴
در شب هجران او جویا ز یادش می رویم
اینقدر در عشق بازیها گناه ما بس است ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۴ - از دور عشقباز ترا می توان شناخت
گوهر بعدی:شماره ۱۷۶ - آنکه میخانه ز انداز نگاهش طرح است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
